چگونه معیار تکمیل محصول از انباشت ریسک پنهان جلوگیری می‌کند

هدف را مبنای کار قرار دهید، نه یک چک‌لیست

هدف از تعریف معیار تکمیل در سطح محصول، محافظت از کسب‌وکار در برابر کارهای ناتمامی است که به عنوان پیشرفت گزارش می‌شوند. بدون آن، تیم‌ها ممکن است موفقیت اعلام کنند در حالی که ریسک به طور پنهانی انباشته می‌شود. اگر این معیار به کاهش ریسک، محدود کردن کارهای تکراری یا جلوگیری از مشکلات غیرمنتظره در مراحل پایانی کمک نکند، در واقع وظیفه خود را انجام نداده است.

برای محصولات بزرگ با چندین تیم، این تعریف باید به یک پرسش کلیدی پاسخ دهد: آیا می‌توانیم با اطمینان بگوییم این بخش از محصول برای مشتری یا برای مرحله بعدی زنجیره ارزش قابل استفاده است؟ قابل استفاده بودن فراتر از تکمیل فنی است. یعنی آماده ارائه ارزش باشد بدون اینکه کار پنهانی دیگری باقی مانده باشد.

اگر پاسخ به این سوال بستگی به این داشته باشد که کدام تیم کار را انجام داده، در واقع یک تعریف مشترک وجود ندارد. آنچه هست معیارهای محلی است که تصور پیشرفت ایجاد می‌کنند در حالی که قابلیت انتشار محصول همچنان پراکنده است. یک تعریف در سطح محصول، تمرکز را از خروجی تیم‌ها به نتایج محصولی تغییر می‌دهد که مدیریت می‌تواند به آن اعتماد کند.

موارد مشترک الزامی را از موارد محلی قابل تغییر جدا کنید

یک تعریف واحد به معنای انجام کار یکسان در هر بخش یا تیم نیست. بخش‌های مختلف یک محصول محدودیت‌ها، فناوری‌ها و واقعیت‌های عملیاتی متفاوتی دارند.

کلید کار، شفافیت است. باید یک سری معیارهای غیرقابل مذاکره وجود داشته باشد که برای همه اعمال می‌شود و در کنار آن، اضافات خاص هر تیم که نیازهای بخش مربوطه را منعکس می‌کند. بدون این تفکیک، تیم‌ها یا استانداردسازی افراطی می‌کنند یا کلاً انتظارات مشترک را نادیده می‌گیرند.

معیار تکمیل در سطح محصول معمولاً شامل ادغام با بقیه محصول، رعایت استانداردهای کیفی توافق شده، برآورده کردن الزامات امنیتی و انطباق، اعتبارسنجی در محیطی شبیه به تولید و قابلیت انتشار بالقوه می‌شود.

اگر تیمی نتواند این شرایط را برآورده کند، کار تمام نشده است. نه تقریباً تمام شده. نه موقتاً تمام شده. تکمیل یا معنای روشنی دارد یا هیچ معنایی ندارد.

تعریف تکمیل را به ادغام گره بزنید

در محصولات بزرگ، بزرگترین ریسک اغلب کیفیت مجزای تیم‌ها نیست. ریسک واقعی زمانی خود را نشان می‌دهد که کارها با هم ترکیب می‌شوند.

یک تعریف معنادار باید ادغام با دیگر بخش‌ها را الزامی کند اگر تست ادغام برای انتشار لازم است. این یعنی هیچ نقص بحرانی شناخته شده‌ای در سطح محصول و هیچ وابستگی حل‌نشده‌ای که پشت کارهای آینده پنهان شده باشد، وجود نداشته باشد. وابستگی‌ها باید حل شوند یا به طور صریح مدیریت گردند، نه اینکه نادیده گرفته شوند. اینگونه ریسک کاهش می‌یابد.

اگر تیم‌ها بتوانند بدون ادغام، کار را تمام‌شده اعلام کنند، این معیار اعتماد کاذب ایجاد می‌کند. پیشرفت را نشان می‌دهد در حالی که همان ریسک‌هایی را که باعث تاخیرهای دیرهنگام و انتشارهای ناموفق با مشتریان ناراضی می‌شود، پنهان می‌کند. گره زدن معیار تکمیل به ادغام، واقعیت را زودتر وارد گفتگو می‌کند، زمانی که مسائل هنوز قابل مدیریت هستند. مشکلات غیرمنتظره دیرهنگام معمولاً هزینه بیشتری برای رفع دارند.

افرادی که هزینه شکست را می‌پردازند، مشارکت دهید

تعریف معیار تکمیل نباید تنها در مالکیت تیم‌ها باشد. تیم‌ها کار تکراری را تجربه می‌کنند، اما کسب‌وکار است که هزینه از دست دادن ضرب‌الاجل‌ها، نارضایتی مشتری و حوادث عملیاتی را می‌پردازد.

رهبری محصول، مالکان معماری یا پلتفرم و همچنین نمایندگان امنیت، انطباق یا عملیات، همگی باید در جایگاه خود مشارکت کنند. این دیدگاه‌ها اطمینان می‌دهند که معیار تکمیل، ریسک واقعی کسب‌وکار را منعکس می‌کند، نه صرفاً راحتی توسعه.

وقتی معیار تکمیل در سطح محصول شامل کسانی می‌شود که پاسخگوی نتایج هستند، به یک قرارداد مشترک تبدیل می‌شود، نه یک سند تیمی.

تکامل را انتظار داشته باشید اما اجازه انحراف ندهید

یک معیار تکمیل باید به اندازه کافی پایدار باشد که مورد اعتماد باشد و به اندازه کافی سختگیرانه که در ابتدا ناراحت‌کننده به نظر برسد. این ناراحتی اغلب محدودیت‌هایی را آشکار می‌کند که تیم‌ها به جای حل آنها، دورشان کار کرده‌اند.

اگر تیم‌ها بلافاصله بگویند که معیار تکمیل آسان به نظر می‌رسد، احتمالاً برای محافظت از کسب‌وکار بسیار ضعیف است. دشواری یک عیب نیست. نشانه‌ای است که کار واقعی دارد آشکار می‌شود. مهندسان خوب راه‌هایی پیدا می‌کنند تا برآورده کردن معیار تکمیل را آسان‌تر کنند اگر احساس شود سنگین است. دشواری باید مانند یک چالش فنی احساس شود، نه دلیلی برای تسلیم شدن.

با گذشت زمان، معیار تکمیل باید تکامل یابد، اما فقط به صورت عمدی و آگاهانه. آن را بر اساس نقص‌های تولید، تاخیرهای انتشار، شکست‌های ادغام و تاثیر بر مشتری مرور کنید. آن را برای حل مشکلات واقعی تغییر دهید، نه برای آسان‌تر کردن اجرا. یک معیار تکمیل در سطح محصول، اعتبار خود را در لحظه‌ای از دست می‌دهد که به سمت راحتی منحرف شود.

حقیقت سخت درباره تعاریف مشترک تکمیل

وقتی دستیابی به یک تعریف واحد تکمیل غیرممکن به نظر می‌رسد، به ندرت مشکل واقعی خودِ آن تعریف است.

بیشتر اوقات، مشکلات ساختاری عمیق‌تری را آشکار می‌کند، مانند وابستگی‌های بیش از حد، روش‌های ضعیف ادغام، تست دستی بیش از حد، یا محصولاتی که فقط در انتها با هم جمع می‌شوند. این مشکلات از قبل وجود دارند. معیار تکمیل فقط آنها را قابل مشاهده می‌کند.

این قابلیت مشاهده، یک شکست نیست. ارزش آن است. یک معیار تکمیل در سطح محصول، جایگاه خود را با آشکار کردن نقاط آسیب‌پذیر سیستم و بخش‌هایی که نیاز به بهبود دارند قبل از آنکه پیشرفت واقعی رخ دهد، به دست می‌آورد.